OYA  (Crape Myrtle)

En güzel süs ağaçlarından biri olan oya yaz boyu açan güzel çiçekleri,  sonbaharda kızaran yaprakları ve geyik boynuzunu andıran ilginç renkli gövdesiyle her mevsim gösterisini sürdürür. Gövde her yıl kabuk değiştirir.

Aşırı boylanmadığı  ve budanmaya çok elverişli olduğu için bahçelerin formunu bozmaz. Temmuz-eylül arasında ağacı renkli bir bulut gibi saran  çiçekleri cinsine göre pembe lila ve kırmızı tonlarındadır.

Oya ağacı ılıman iklimlerde kolay yetişir. Ancak  gölge ve rutubet onun en büyük düşmanıdır.Böyle ortamlarda derhal külleme hastalığına tutulur.Yaprakları bükülür,tomurcuklar bir türlü açamaz. Bunu önlemek için ağacı ilkbahardan başlayarak bir mantar ilacı ile 3 haftada bir ilaçlamalıdır. Bazen körpe yapraklarına yaprak bitleri de  musallat olabilir. Böcek görüldüğü anda ilaç yapılır.

Bol güneşli,drenajı iyi ve zengin bir toprağa dikilir. Düzenli sulama ve besin verme çiçek verimini çok yükseltir.

BUDAMA: Bol çiçek için derin budamalıdır. İlk baştan istenen şekil verilir. Daha sonraki yıllarda çiçek açan tüm dallar 2-3 göz üzerinden budanır. Budama mart ayında yapılır. Çalı formunda da büyütülebilir. Bu durumda budama toprak seviyesinin az üzerinden yapılır.

 

 CENNET KUŞU (Poinciana)

Son derece egzotik görünüşlü zarif bir ağaççıktır.Narin yaprakları akasyayı andırır.İlginç çiçekleri ise dalların ucunda  piramit şeklinde yükselir. Soğuğa karşı hassastır.Kuzeyi kapalı sıcak ve güneşli bahçelerde güzel yetişir.Temmuz-eylül arası uzun bir çiçeklenme dönemi vardır.İyi drenajlı,zengin toprağı ve suyu sever.

BUDAMA: Nisan ayından önce budamamalıdır. Derin budanmaz.Kuru dallar kesilir, çiçek açmış dalların uçlarından birer karış alınır.Dal sayısı ne kadar çoksa o kadar fazla çiçek açar.

 

  ERGUVAN  (Cercis)

Anavatanı akdeniz olan erguvan ülkemizde sahil bölgelerinde çok yaygındır.Kışın yaprağını döker. Özellikle Boğaziçi yamaçlarında açan erguvanlar adeta baharın sembolü olmuştur. Çiçeklerinin rengi yüzyıllardır kendi adı ile anılır. Ağacın yapraksız dalları mayıs ayında bu kendine has lila-pembe renkte çiçeklerle donanır. Küçük salkımlar halindeki çiçeklerin gövde ve kalın dallardan çıkması enteresandır.Yuvarlak yapraklar daha sonra görünür. Ağacın tohumları fasulyeye benzeyen kabukların içindedir. Erguvan çiçeklerinin ekşi ve hoş bir tadı vardır ve yenebilir.

Erguvan ağacı yayvan ve daire şeklinde büyür. Zamanla 8-10 metreye ulaşır ama büyümesi yavaştır.İlk birkaç yıl fazla çiçek açmayabilir. Su tutan killi toprakları sevmez. Sert iklime dayanmaz.İyi drenajlı ve bol güneş alan bir yere dikilmelidir.

BUDAMA:  Şart değildir.

 

  IHLAMUR  ( Tilia)

En sevilen park ve bahçe ağaçlarındandır. Kışın yaprağını döker. Ancak baharda  erkenden  yeşerir ve sonbaharda çok geç yaprak döker. Altı gümüşi,üst kısmı yeşil kalp şeklinde yaprakları, haziranda açmaya başlayan mis kokulu çiçekleriyle biçimli  ve güzel bir ağaçtır. Ihlamur çok uzun ömürlüdür. Bin yıl yaşayabilir. Zamanla boyu 30 metreye ulaşır.Ama bunun için uzun yıllar gerekir. Ihlamur fidanı ilk bir kaç yıldan sonra çiçek açmaya başlar.

Nemli ve zengin topraklarda güzel yetişir.Suyu sever. Güneşli veya hafif gölge bir yere dikilebilir.

Ihlamur çiçekleri toplanmak isteniyorsa  tamamiyle açılıp tohuma kaçmadan önce çiçekli dallar makasla kesilerek toplanır. Ayıklanıp, gölgeye serilerek kurutulur. Bez torba içinde saklanır.

Ihlamur kök sürgünlerinden kolayca yetişir.Sürgünler yaprak dökümünden sonra ayrılarak dikilir.

BUDAMA: Ihlamuru budamaya lüzum yoktur. Bununla beraber çok derin budamaya dahi dayanıklı bir ağaçtır.

 

      

  MANOLYA (Magnolia)

Manolya süs ağaçları içinde en gösterişlilerinden biri olup Amerika’dan Asya’ya bütün kuzey yarıkürede yetiştirilir. Genelde yetiştirilmesi zor diye  düşünülmekle beraber bu pek doğru değildir. Manolya fidanı ilk birkaç yıl ihtimam gerektirir. Sonrasında fazla bakım istemez.

Ağaç veya çalı formunda  büyütülür.Manolya türleri iki ana gruba ayrılır.

YAZ MANOLYASI

Daha çok yüksek bir çalı formundadır. Yaprağını döker. İlkbaharda daha yaprakları çıkmadan çiçeğe donanır. Çiçekleri genelde pembe-mor renkte açar. Star manolya  cinsi ise yıldıza benzer iri beyaz çiçeklere sahiptir. Yaz manolyası çiçeklerini dökerken yaprakları çıkar. Bitki yaz boyunca tek tük çiçek vermeye devam eder.

 KIŞ MANOLYASI

Meşinimsi parlak yaprakları, iri beyaz çiçekleri ile son derece gösterişli bir ağaçtır. Yavaş gelişmekle beraber yetişkin çağında 15 metreye kadar boylanabilir.

Tabak iriliğindeki çiçekleri haziran–eylül arası devamlı açar.Nefis meyvamsı bir kokuya sahiptir. Çiçekleri yakından koklandığı zaman derhal kahverengiye dönüşür. Kış manolyası ilkbaharda yapraklarının bir kısmını sarartıp dökebilir. Peşinden taze filizler geliyorsa bu endişe verici bir şey değildir.

Manolya  için güneşli veya hafif gölge bir yer uygundur. Humuslu toprağı sevmekle beraber kireç taşımayan bütün topraklarda yetişir. Yalnız drenaj iyi olmalı, fidan dikilecek yer bolca yanmış gübre veya kompost katılarak iyice işlenmelidir. Fidan ilkbaharda saksı içinde alınarak  dikilir. Fazla derin dikilmemelidir. İlk yıllarda bolca sulamak gerekir.

Ağacın dip kısmı hiçbir zaman kazılmamalıdır. Kılcal köklerin zedelenmesi bitkiye zarar verir. Yabani otlar el çapası ile dikkatlice alınabilir.

BUDAMA: Manolya budama gerektirmez. İstenmiyen dallar varsa çiçekleri geçtikten hemen sonra kesilir. Özellikle yaz manolyası en geç haziranda budanır. Fazla budama manolyaya iyi gelmez.

SARI SALKIM (Laburnum)

Mayıs ayında açan altın rengi çiçekleri ile gösterişli bir ağaçtır.Çiçekler 40-50 cm. uzunluğundaki salkımlar halindedir. Çiçekler geçtikten sonra fasulyeye benzer tohum kapçıkları görünür.

Güneşli ve fazla rüzgar almayan herhangi bir yerde yetişebilir.

Sarı salkım ağacının odunu, yaprakları ,çiçekleri  ve özellikle tohumları son derece zehirlidir.

BUDAMA: Kuru veya bozuk dallar çiçekleri geçtikten hemen sonra kesilir.