Herkimse...

 Hayal dünyamızın alabildiğince uzağında bir yerlerde bir herkimse yaşarmış.

Zamanı ters düz edip gün geçtikçe gençleşen ve gençleştikçe küçülen herkimsenin

kimsesizliği bu sefer de kendisiyle ters orantıda büyüyormuş.

Herkimsenin acınası dünyasında terk edilmemiş parçalar bulma olasılığı zamanla köreliyormuş.

Tüm hislerin buruk bir geliş ve buruk bir gidişleri varmış. Her odası griye boyalıymış zavallının.

İrdelenmemiş hiçlerin peşinde bir oraya bir buraya sürükleniyormuş

ve işte o zaman, kurduğu hayallerin gerçekleşmesi güç olduğunu ve yaşadığı hayatın olabildiğince

büyük bir boşluğa büründüğünü fark etmiş. Herkimse kimsenin korkamayacağı kadar çok korkmuş.

Zaman onu düşünemeyeceği kadar küçülttüğünde, elinde korkudan bozma bir kuşku,

deneyimlerinden kopan bir umutsuzluk kalmış. Herkimse ufak bir ceninken annesinin karnında küçülmüş,

küçülmüş, sperm olmuş, döl olmuş, herkimsenin geldiği yere dönmüş ve tam yeniden doğacak iken,

her şey gözünde tekrardan canlanmış. Herkimse doğmaktan vazgeçmiş.

Naz Yılmaz